1988માં રજૂ થયેલી અને કીર્તિ કુમાર દ્વારા નિર્દેશિત ફિલ્મ ‘હત્યા’ (Hatya, 1988) ગોવિંદાની અભિનય કારકિર્દીમાં એક મહત્ત્વપૂર્ણ વળાંક
સાબિત થઈ હતી.
જ્યારે બોલિવૂડમાં મસાલા, એક્શન અને હળવી કોમેડી ફિલ્મોનો જમાનો હતો, ત્યારે સસ્પેન્સ-થ્રિલર અને ભાવનાત્મક ડ્રામાનું સંયોજન ધરાવતી આ ફિલ્મે દર્શકોનું ધ્યાન ખેંચ્યું હતું.
‘હત્યા’એ ગોવિંદાને માત્ર ડાન્સિંગ સ્ટાર કે લવર-બોયની છબીમાંથી બહાર લાવીને એક પરિપક્વ અને સંવેદનશીલ અભિનેતા તરીકે રજૂ કર્યા.
‘ઇલ્ઝામ’ (Ilzaam, 1986), ‘લવ 86’ (Love 86, 1986) અને ‘તન-બદન’ (Tan-Badan, 1986) જેવી ફિલ્મોથી ગોવિંદાનો સિક્કો જામી ગયો હતો. પરંતુ દર્શકોનો એક મોટો વર્ગ તેમને મુખ્યત્વે નાચવા-ગાવાવાળા રોમેન્ટિક હીરો તરીકે જ ઓળખતો હતો.
ગોવિંદાના મોટા ભાઈ અને ‘હત્યા’ના નિર્દેશક કીર્તિ કુમાર તેમનામાં રહેલા ગંભીર અને સંવેદનશીલ અભિનેતાને ઓળખતા હતા. તેઓ ગોવિંદાને એવા સ્વરૂપમાં રજૂ કરવા માગતા હતા કે જેમાં પ્રેક્ષકો તેમની અભિનયક્ષમતા અને લાગણીશીલતાનો પરિચય મેળવી શકે. આ વિચાર સાથે જ ‘હત્યા’ ફિલ્મનો પાયો નંખાયો હતો.

કીર્તિ કુમારને મલયાલમ સિનેમાની 1986ની જાણીતી ફિલ્મ ‘પૂવિનુ પુથિયા પૂનથેન્નલ’ (Poovinu Puthiya Poonthennal, 1986) વિશે જાણવા મળ્યું. કહેવાય છે કે જાણીતા સિનેમેટોગ્રાફર લોરેન્સ ડી’સોઝાએ કીર્તિ કુમારને દક્ષિણ ભારતમાં આ ફિલ્મ બતાવી હતી.
ફિલ્મની વાર્તા એટલી અસરકારક અને ગંભીર હતી કે કીર્તિ કુમારે તેના હિન્દી રૂપાંતરણના અધિકારો ખરીદવાનો નિર્ણય લીધો હતો. ‘હત્યા’માં ગોવિંદાએ ભજવેલું પાત્ર તેમની કારકિર્દીનાં સૌથી યાદગાર પાત્રોમાંનું એક બની રહ્યું. એક તરફ ભૂતકાળની વેદનામાં ડૂબેલો અને દારૂના નશામાં રહેતો યુવક, તો બીજી તરફ એક નાના માસૂમ બાળક પ્રત્યે મમતા દર્શાવતો વાત્સલ્યસભર વાલી — આ બંને પાસાં ગોવિંદાએ અદ્ભુત રીતે ભજવ્યાં હતાં.
ફિલ્મમાં ગોવિંદાના પરંપરાગત નૃત્યપ્રધાન કે હળવા કોમેડી દૃશ્યોને બદલે ગંભીર અભિનયને વિશેષ સ્થાન મળ્યું હતું. તેમ છતાં પ્રેક્ષકો તેમના અભિનયથી પ્રભાવિત થયા હતા.
ભાવનાત્મક દૃશ્યોમાં ગોવિંદાની આંખો અને ચહેરા પર વ્યક્ત થતી સંવેદનાએ સાબિત કર્યું હતું કે તેઓ માત્ર નૃત્ય અને રોમાન્સમાં જ નહીં, પરંતુ ગંભીર અભિનયમાં પણ પોતાની આગવી છાપ છોડી શકે છે.

ફિલ્મની ખરી જાન હતો તેનો નાનકડો, સાંભળી અને બોલી ન શકતો બાળક ‘રાજા’. આ પાત્ર માટે દક્ષિણ ભારતીય બાળ કલાકાર બેબી સુજીતાની પસંદગી કરવામાં આવી હતી.
કહેવાય છે કે કીર્તિ કુમારે જ્યારે સુજીતાના અભિનયનાં વખાણ સાંભળ્યાં, ત્યારે શરૂઆતમાં તેઓ જાણતા પણ નહોતા કે પડદા પર છોકરાનું પાત્ર ભજવનાર કલાકાર હકીકતમાં છોકરી છે!
બેબી સુજીતાએ આ પાત્ર એટલી સહજતા અને સંવેદનશીલતાથી ભજવ્યું હતું કે પ્રેક્ષકોની આંખોમાં આંસુ આવી જતાં. ગોવિંદા અને સુજીતા વચ્ચેના ભાવનાત્મક દૃશ્યો ફિલ્મનું મુખ્ય આકર્ષણ બની રહ્યાં. ફિલ્મનું એક યાદગાર ગીત હતું ‘ઘૂંઘટ કે પટ ખોલ…’. આ ભક્તિભાવથી ભરેલું ગીત કીર્તિ કુમારે પોતે ગાયું હતું. કીર્તિ કુમાર માત્ર નિર્દેશક જ નહોતા, પરંતુ જાણીતા શાસ્ત્રીય ગાયિકા નિર્મળાદેવીના પુત્ર પણ હતા. તેથી સંગીત સાથે તેમનો નાતો બાળપણથી જ જોડાયેલો હતો.
આ ગીતે ફિલ્મના સસ્પેન્સ અને ભાવનાત્મક ડ્રામા વચ્ચે ભક્તિ તથા શાંતિનો વિશિષ્ટ અનુભવ કરાવ્યો હતો. ‘હત્યા’ની સફળતા અને તેમાં ગોવિંદાના ગંભીર અભિનયને મળેલી પ્રશંસાએ ફિલ્મજગતને એ સમજાવ્યું કે ગોવિંદા માત્ર બોક્સ ઑફિસ પર મનોરંજન પૂરું પાડનારા સ્ટાર જ નહીં, પરંતુ પડકારજનક ભૂમિકાઓને ન્યાય આપી શકે એવા સક્ષમ અભિનેતા પણ છે. જો એવું કહીએ કે ‘હત્યા’ દ્વારા ગોવિંદાનો એક ‘અભિનેતા’ તરીકે પુનર્જન્મ થયો હતો, તો તેમાં કોઈ અતિશયોક્તિ નથી. આ ફિલ્મ તેમની કારકિર્દી માટે એક મહત્ત્વપૂર્ણ સીમાચિહ્ન બની રહી.






